Ópera í bíó

Mynd:  Johan Botha, suður-afrískur tenór með mikla rödd og umfang

Fór í kvöld til að sjá og hlusta á sýningu Metropolitan óperunnar á Aida eftir Verdi.  Það er greinilegt að mikill áhugi er á óperu á Íslandi því að salurinn í Kringlubíó var sneisafullur, enda var þetta glæsileg sýning á alla staði.  En satt best að segja gat ég ekki sætt mig við að horfa á Johan Botha syngja Radamesar hlutverk.  Hann átti að vera ástmögur Aidu og einnig að prinsessan Amneris átti að vera næstum því sturluð af ást sinni á honum.  En því miður, það var erfitt að ímynda sér að Johan Botha gæti verið draumaprins neinnar ungrar stúlku.  Til þess er hann allt of feitur.  Hann er einfaldlega sagt akfeitur, næstum því afmyndaður af offitu.  Og skiptir þá litlu hversu fallega hann syngur.  Johan átti greinilega erfitt með að hreyfa sig á sviðinu, enda blés hann eins og hvalur.   Sem sé, hann ætti að fara í megrun en því miður grunar mig að eftir hverja sýningu fer hann á hótelherbergið og fær sé samloku og bjór. 

Reyndar var Dolora Zajick sem söng Amnerisar hlutverk einnig í mjög góðum holdum en einhvern veginn virtist hún bera sig betur.  Karita Mattila, sem söng í fyrri sýningu Kringlubíós (Toscu fyrir hálfum mánuði) sagði einmitt einhvern tímann að samkeppnin væri svo hörð nú á dögum að ekki þýddi annað en að líta vel út, röddin ein dugði skammt.  En það virðist sem sé ekki gilda í Metrópólitan enda er Violeta Urmana, sem söng Aidu, heldur engin rengla þó að hún hafi samsvarað sig betur en Dolora og Jóhan. 

En burt séð frá útliti Radamesar þá skemmtum við okkur vel,  Þetta var glæsileg sýning, leikmyndin og búningarnar hreint augnayndi og söngvarar virkilega með "large voice".  Ég hlakka til næstu sýningar.  En reyndar er ég búin að bjóða fjölskyldunni í Ástardrykkinn í Íslensku óperunni með Dísellu og Garðar Thór í aðalhlutverkum á föstudaginn kemur.

Um Finnland og Finna

Ég fékk athugasemd í gær um að lesendur bloggsins hafi kannski gaman af að lesa eitthvað um Finnland, ekki bara hugleiðingar mínar um Ísland og Íslendinga.  Nú er það auðvitað þannig að ég hef búið hér á landi í meira en þrjátíu ár og þó að ég skreppi til Finnlands einstaka sinnum þá eru málefni Finna ekki alveg næst mér, að minnsta kosti ekki það sem er að gerast í augnabliki.

Það er skemmst frá því að segja að aðalumræðuefni Finna um þessar stundir eru ástarmál forsætisráðherrans, Matta Vanhanen, en eftir að hann skildi við konu sína hefur hann átt - að sögn fjölmiðla - margar kærustur.  Einni þeirra sagði hann upp gegnum SMS og varð fv. kærastan æfareið og fór með það í blöðin.  Þegar ég var í Helsinki fyrir rúmri viku var í sjónvarpinu einhvers konar "Silfur Egils" þar sem spekingar spurðu sjálfa sig af hverju Vanhanen sat sem fastast sem forsætisráðherra en hingað til höfðu Finnar ekki þolað slíkt "siðleysi" af stjórnmálamönnum sínum.  Svarið var:  Finnir flokkarnir og foringjar þeirra væru svo veikur að þeir þorðu ekki að taka áhættuna á nýjum kosningum.

En af hverju voru foringjarnir svo veikir?  Vegna þess að það hefur komið upp að þeir hafi tekið fjárhagslegan stuðning frá fyrirtækjum í kosningabaráttu sinni en þrjóskast við að viðurkennar eða gefa upp hversu háar upphæði þeir hafi þegið.  Af umræðunni skildi ég að samkvæmt lögum er bannað að taka við fjárframlög frá fyrirtækjum.  Já, að minnsta kosti eru viðmiðin mismunandi, en framkvæmdin er kannski alveg eins í báðum löndunum, bæði í Finnlandi og Íslandi.  Hér á landi er ekki bannað að taka við fjárframlögum, það þarf ekki einu sinni að gefa þau upp, ef þau eru ekki mjög há.

Svo má kannski benda fólki á að Finnlandsvinafélag mun í næstunni halda upp á 60 ára afmælið sitt.  Ef einhver las hugleiðingar mínar í morgun, þá var þarna farið vitlaust með nafn formanns félagsins.  Það mun ver Hannes Ólafsson.

Mynd:  Matti Vanhanen forsætisráðherra  - framsóknarlegt kvennagull?

Nóg í bili. 

Eitthvað jákvætt

Á

þessum verstu tímum langar mann varla að heyra meira um IceSave.  Ætli það sé ekki líka meiningin, þreyta okkur svo að við nennum ekki meir.  Fróðlegt var samt að horfa á Hrunið í Sjónvarpinu.  Þarna var myndskeið af Agli Helgasyni með viðtal við Jón Ásgeir sem ég hafði ekki séð fyrr.  -    Hvernig gat það gerst að starfsmaður Ríkissjónvarpsins sem á að gæta hlutleysis kemur fyrir fram og furia?  Þó að hann hafi persónulega talið Jón Ásgeir vera aðalskurkinn í öllu saman hefði hann ekki átt að láta það sjást, hvað þá að ráðast á viðmælandinn sinn á þennan hátt.  Maðurinn hafði alveg misst stjórn á sér.  Meiri furðan hversu stilltur Jón Ásgeir virtist. 

Aumingja Egill, maður gat ekki ályktað annað en að hann eða einhver honum nákominn hafi tapað aleiguna í hruninu.  Til allra hamingju tapaði ég ekki meiru en ég gat afborið.  Ég hafði líka verið plötuð til að kaupa hlutabréf í banka og svo hafði ég sparað eitthvað fyrir ellina, bæði í lífeyrissjóði Glitnis og annars staðar.  En þetta er bara eitthvað sem maður sér getur verið án, hefði bara verið lúxus og ég græt ekki eftir þeim peningum.  Það er svo margt annað, miklu skemmtilegra sem maður getur hugsað um og hlakkað til.  Til að gleðja augað og hugann set ég hér mynd af litla folaldinu, honum Jarli.

 

Gamaldags brúðkaup

Það eru flestir í kringum mig orðnir langþreyttir á fréttum um IceSave og annarri bölvun, því var það ánægjulegt að ég mætti hafa loftslagsbreytingu og skreppa heim til Finnlands um síðustu helgi.  Guðdóttir mín, Reetta Rauhaniemi, gekk þá í það heilaga með unnusta sínum Sami Ohraluoma.  Þetta var gamaldags kirkjubrúðkaup og eftir það var setið undir borðum og neytt matar og drykkjar og að lokum stiginn dans fram á rauðanótt með undirleik hljómsveitar.  Brúðurinn var auðvitað undurfögur og brúðguminn hár og myndarlegur.  Bæði starfa þau á flutningabransanum, hún framkvæmdarstjóri fjölskyldufyrirtækisins Kivistö Oy og hann með eigið fyrirtæki þar sem hann er einyrki.

Fleiri saksóknarar en til hvers?

Undarlegar finnast mér fréttir af því að fjölga þurfi saksóknurum, svo mörg eru málin en að á sama tíma eiga dómstólarnir að draga saman seglin.  Er kannski alls ekki meiningin að sakamenn fái á sig dóm?  Ég meina að maður heyrir alltaf sögur frá öðrum löndum þar sem málin eru látin dragast hjá dómstólum, jafnvel árum saman, ef ekki tugum ára.  En það hefur ekki verið hjá okkur, enda talið merki réttarríkisins að menn fái úrlausn mála sinna, annaðhvort verða þeir dæmdir sekir eða úrskurðaðir saklausir.  -  Á nú að breyta þessu?  Til hvers er þá að rannsaka þessi mál, ef ekki á að dæma í þeim?

Úr sama meiði er líklega sú frétt að fangelsin séu full.  Menn eru dæmdir til refsingar en geta ekki tekið hana út vegna þess að pláss vantar.

Hvort tveggja, að geta fengið úrskurð í málum sínum og að geta tekið út refsingu, ef svo ber undir, finnst mér vera grundvallakrafa í réttarríki.  Því er ég undrandi á öllu þessu.

Hvert stefnir Ísland eiginlega? Ég fékk mér íslenskan ríkisborgararétt í mars en ég held að ég láti sólina ganga nokkrum sinnum til viðar áður en ég fer að veifa nýja vegabréfinu.

Ættarlurkar eða banvæn sprauta?

Kunningi minn, Leena Salmela, fjölhæf listakona, sem útskrifaðist úr Myndlista og handiðaskóla Íslands á 7. tug síðustu aldar, sendir mér stundum pístla frá heimalandinu.

Nú í dag greinir hún frá því að þekktur finnskur kvenrithöfundur, Kaario Utrio, hafi sagt að það væri allt of dýrt að hafa allt þetta gamla fólk á stofnunum, það ætti bara að gefa þeim sprautu.  Kaari Utrio hefur er sagnfræðingur og hefur skrifað fjöldann allan af vinsælum bókum.

 Leena er að vonum stórhneyksluð út af þessum fyrirmælum og spyr:  Er þetta þakklætið sem börnin og barnabörnin sýna kynslóðinni sem reif okkur upp úr volæði eftirstríðáranna og byggði upp þjóðfélag sem er meðal þeirra ríkustu í heimi?

Það hefði kannski verið hægt að afgreiða málið með því að yppa öxlum og segja að Kaari Utrio sé ekki með öllum mjalla eða þá að hún er að nota þeirra tegund húmor þar sem dulda meiningin er þver öfugt því sem að orðin hljóða.

En til að kóróna allt þá datt einhverjum fjölmiðlamönnum í hug að stofna til soðunarkönnunar meðal almennings.  Spurt var:  Ertu sammála  / ósammála þessu?

 Hvert haldið þið að svarið hafi verið?  Um 60 % svarenda sagðist vera sammála!!!!

Það er vonandi að þessir 60 % endurspegla ekki viðhorf almennings á Norðurlöndunum. ríkustu löndum heims!!  Í fornri menningu Skandinava voru aðeins þeir sem gagn gátu gert með tilverurétt.  Þess vegna voru ættarlurkar notaðir á gamalmenni og fötluð börn borin út en þá áttu fáir umfram fæðu.  Ef við hugsum ekki um aldraða okkar þá er það ekki vegna fæðuskort heldur af eigingjörnum ástæðum, við viljum sjálf meira en við þurfum.  Já, ég vona svo sannarlega að þessi 60 % eru ekki 60 % þjóðarinnar heldur örfáir einstaklingar sem ekki hafa annað að gera en að fylgjast með skrítnum  - neikvæðum fréttum og skoðanakönnunum.