Allir í nám

Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra segir í tilefni fyrirspurnar Birkis Jóns Jónssonar að leið Finna út úr kreppunni hafi einmitt verið að beina alla átvinnulausa að námi.  Jóhanna gleymir (?) að nefna að í Finnlandi fá námsmenn STYRK frá ríkinu.  Að námi loknu eru þeir ekki með skuldabagga eins og hér á landi því að styrkurinn ásamt húsaleigubótum nægja til framfærslu, ef spart er farið.  Hér á landi eru menn með miljónaskuldir að námstímanum loknum  - og kannski ekki með neitt starf í sigti, ef ástandið batnar ekki.

 

Einkennileg viðbrögð?

Í blaðinu í dag er sagt frá atviki sem gerðist í einum grunnskóla Reykjavíkur:  Nemandi við skólann, 14 ára piltur, hafði tekið upp þann sið að aka á vespu á göngum skólans.  Þegar kennarinn og umsjónarmaður skólans reyndu að stöðva hann, sló pilturinn ítrekað á kennara.

Þetta atvik færir okkur sanninn um hvernig skólarnir hafa breyst eftir að "skóli án aðgreiningar" var innleiddur og allar refsingar afnumdir.  Á öðrum vinnustöðvum væri hegðun eins og þessi óhugsandi.

Það sem mér fannst aftur á móti mest áberandi í þessari frétt var að næstum 700 manns hafði merkt "Like" við hana. Á að túlka það þannig að allir þessir menn voru hrifinir af því að kennarinn var barinn eða að pilturinn hafi ekið á göngunum og þannig skapað mikla slysahættu?  -   Vonandi átti merkingin "Like" við þann hlut fréttarinnar þar sem sagt var að að lögreglan hafði verið kölluð. 

Ók vespu inni og sló kennarann

Nælan horfin

Í byrjun ársins fór í í Kringluna og varð fyrir því óhappi að týna silfurnælu sem ég held mikið upp á.  Ef einhver hefur orðið var við næluna, endilega látið mig vita.  Fundarlaun.  -  Nælan er ekki verðmæt að öðru leyti en tilfinningalega.

Ísland líkt og Finnland?

Ég hef stundum heyrt það sagt að Finnar og Íslendingar séu mjög líkir, að þeim semji vel saman.  Sjálf hef ég alltaf mótmælt þessu, mér finnast þeir ekkert líkir.  En nú á Finnlandsferð minni komst ég að þeirri niðurstöðu að a.m.k. í einu tilliti eru þeir eins:  Báðir skera niður hjá gamla fólkinu.  Vinir mínir lýstu mér hvernig ástandið er í s.k. þjónustuíbúð þar sem móðir þeirra dvelur og mér hraus hugur, svo skelfilegar voru lýsingarnar.  Og gamla konan fékk ekki halda nema 90 evrur (rúmlega 15 þúsund krónur) af eftirlaunum sínum.  Vinur minn sagði:  "Mamma mín borgar sem sé fyrir dvöl hinna."  Umrædda konan hafði rekið eigið flutningafyrirtæki alla sína ævi, byggt það upp frá grunni og unnið hörðum höndum alveg þangað til heilsan bilaði.  Nú má hún ekki njóta afraksturs erfiðisins.  Allt er hirt og varla er hægt að tala um þjónustu í eiginlegri merkingu.  Heimilið er frekar eins og geymslustaður.

Meira um nagladekk

Ég sé að það eru komnar tvær athugasemdir um notkun nagladekkja, og auðvitað vitnar bæðir bloggarar í rannsóknir.  Ég hef sjálf stundað einhverjar rannsóknir þó ekki um akstur bíla en nógu mikið til að skilja að í öllum rannsóknum eru aukabreytur og að erfitt sé að reikna nákvæmlega áhrif þeirra.

Hannes Björnsson vill takmarka notkunina eða jafnvel banna vegna þess hve mikið svifryksmengunin hefur aukist.  Ég er sammála þessu, hun hefur aukist mikið og sjálf er ég stundum með öndunarerfiðleika á útmánuðum. 

Hinn bloggarinn, Heiðar Gunnarsson, vitnar líka í rannsóknir, í þetta skipti frá Svíðþjóð.  Hann segir að Svíar hafi komið að þeirri niðurstöðu að saltið leysir upp malbikið og miklu meir en nokkur nagladekk.  Þegar ég las þessa  athugasemd, þá rifjaðist það upp hjá mér að ég hafði sjálf lesið um þessa sænsku rannsókn.  Þeir hættu að salta vegi á ákveðnum köflum og mæltu svo árangurinn. Því miður man ég ekki meira en það var fyrir nokkrum árum. 

Þetta er galið

segir Pálmi í Fons, ef marka má fréttinni hér í blaðinu.  Sigurður Einarsson telur einnig að yfirheyrslur yfir honum séu bara til þess að róa þjóðina. 

Þá rifjast upp fyrir mér að fyrir allmörgum árum voru í Finnlandi tveir bræður sem lék svipaðan leik með peninga annarra manna og sendi svo gróðann til Jungfrúeyjanna.  Þetta voru kornungir menn og voru allir undrandi hvernig svo ungum mönnum hafði tekist að skapa öll þessi auðæfi.  Þeir voru beinlínis taldir snillingar.  Meðan allt lék í lyndi voru þessir vellauðugu bræður eftirlæti allra fjölmilða.  Þeir áttu gífurlegar eignir og m.a. var dýrmætt málverkasafn þeirra til umfjöllunar.  -  Þangað til spilaborgin hrundi. 

Í ljós kom að þeir höfðu aflað miljónirnar með svikum og prettum.  Í kjölfarið voru réttarhöld og voru báðir dæmdir til margra ára fangelsi.  Ég held að það hafi verið í fyrsta skipti að s.k. hvítflippaglæpamenn voru dæmdir til harðrar refsingar.

Nú tek ég það fram að ég veit ekkert um þátt þeirra Sigurðar, Pálma og annarra manna enda áhuginn lítill hjá mér.  Ég tapaði svo litlu í hruni bankanna að það skiptir litlu máli og hef ég því ekkert haft andvökunætur út af því.  En mér finnst samt aðstaða þessara manna svolítið skrítið.  Er það virkilega þannig að þetta sé eingöngu til að róa þjóðina?  Er það ekki frekar eins og er í ensku þáttaröðinni sem nú er sýnt hjá ruv:  trial and retribution eða eftir réttarhöldin fær hver sín verðlaun og er eðli verðlaunanna eftir því hvers konar þátt hver og einn hefur leikið í fléttunni.  Í réttarríki með opið kerfi dettur varla nokkrum manni í hug að dómstólar dæmi til refsingar án sannana, eða hvað?  Kannski stendur Pálmi með pálmann í höndunum eftir allt saman.  Hver veit?

Nagladekkinn

Á framboðsfundinum í gær kom fram í máli nokkurra - því miður man ég ekki hverra - að gjald ætti að setja á nagladekkin og ætti það gjald að vera hækkandi.  Nú hef ég sjálf keyrt á nagladekkjum í mörg ár og það af öryggisástæðum.  Ég lenti í erfiðu bílslýsi fyir allmörgum árum og hef hreinlega ekki þorað annað en hafa nagla undir.  Því fyndist mér það ansi hart að ofan á öll önnur gjöld, sem eru ærin, ætti að fara að borga sérstaklega bara til þess að geta ekið án þess að vera hrædd um líf og limi.

 Miklu vænlegra, tel ég, er fræðslan en boð og bönn.  Enda kom það fram í máli Gísla Marteins að notkun nagladekkja hafi minnkað frá 60 % niður í 40 %. Sjálf hef ég sem sagt alltaf keyrt á nöglum en það var svo mikil umfjöllun um áhrif naglanna og eiginlega félagslegur þrýstingur á vinnustaðnum að s.l.  vor keypti ég mér naglalaus heilsársdekk og er þetta fyrsti veturinn sem ég er naglalaus.  Ég geymi samt gömlu dekkin og ef ég mundi fara út á land mundi ég setja þau undir og hafa einnig skófluna og keðjurnar með.

Framboðsfundur á Kjarvalsstöðum

Hverfasamtök Hliða og Holta höfðu skipulagt framboðsfund í kvöld og komu þarna fram fulltrúar allra flokka nema Besta flokksins.  Nú hafði ég vænt þess að heyra þarna eitthvað nýtt en því miður var þetta algjör tímasóun, bæði fyrir okkur áheyrendur og ekki síður fyrir fulltrúana.

 Sem kennari er ég vön að meta frammistöðu nemenda og það má segja að í þetta skipti hefði frambjóðandi F-listans fengið 9,5.  Í fyrsta lagi talaði hann svo skýrt að auðvelt var að heyra allt sem hann sagði og í öðru lagi var hann, auk framsóknarmannsins, eini fulltrúinn sem hélt sig innan tímamarka.  Það er ekkert eins pirrandi og að hlusta á fólk læta dæluna ganga og virða ábendingar fundarstjóra að vettugi.

Gísli Marteinn var reyndar líka mælskur er en hefði mátt stytta mál sitt og fékk þess vegna refsistig.  Framsóknarmaðurinn áðurnefndi, sem ég man ekki lengur hvað hét, er augljóslega nýræðingur í "faginu" og hafði kannski ekki svo mikið meira að segja en að svara spurningum stjórnar hverfissamtakanna.  -  Sem, nota bene, fundust mér mjög einhæfar.  Ég var því að spekúlera hverjir væru í þessum samtökum og hvernig þau störfuðu. 

Einn eða fleiri frambjóðendur nefndu Hverfismiðstöð borgarinnar og að færa ætti hana niður á Höfðatorg.  Ég veit heldur ekki hvar þessi miðstöð er staðsett og hvers konar starfsemi þarna fer fram.  Hef heyrt slíka miðstöð getið en, já, ekki veit ég hvar hún er og hvert hlutverk hennar er. 

Þó að ég hafi gefið Gísla Marteini refsistig fyri orðaglaminn þá verður að viðurkennast að hann hefur gert margt gott fyrir okkur borgarbúa.  Reyndar viðurkenndi frambjóðandi Samfylkingarinnar, Stefán Benediktsson, að svo væri.  Aftur á móti leist mér engan veginn á þá hugmynd Stefáns að lækka aksturshraðann á Miklubraut niður á 30 km.  Stefán er nágranni minn við Miklubrautina en hann hefur ayugljóslega gengið með lokuð augu.  Þegar núna hefur strætisvagninn farið að stytta sér leið með því að aka gegnum húsagötu okkur.  T.d. í vetur hef ég oftar en eini sinni séð Leið 6 keyrandi á háannartíma (rúmlega kl. 17) þessa leið, svo mjakar hann sér inn á Miklubrautina rétt fyrir ljósin við Lönguhlið.  Það er sorglegt að sjá þetta því að hér í húsinu eru alltaf börn að leika sér úti.  Á einhver að deyja áður en þetta hættir?  -  Þegar Þórólfur Árnason var borgarstjóri þá lét hann setja hraðahindrun þarna að ósk okkar íbúa.  Eftir það dró aðeins úr gegnumakstri stærri bíla en svo tók steininn úr þegar strætó fór að nota þessa leið.  -  Hvernig yrði það, ef hraðinn færi niður í 30 km?

 

 

Skólahreysti

Mikið var gaman að horfa á þessa glæsilegu skólakrakka að keppast í Skólahreysti.  Það vill svo gjarnan gleymast að meirihluti krakkanna eru duglegir og kraftmiklir, umfjöllunin vill bara oft vera á neikvæðu nótunum,þegar unglingar berast á góma.

 Því miður var sigur Lindaskóla ekki aðalfrétt blaðsins heldur karlaíþróttir.

Nesti fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna

Ég hef verið dugleg að skrifa á finnsku bloggsíðuna mína (www.sananrieskaa.blogspot.com) svo að lítið hefur orðið af skrifum á íslensku.  En nú sá ég á fréttavef ruv athyglisverða grein.  Innihaldið var þannig að ég hélt fyrst að ég væri að lesa mbl.is en nei, þetta var sjálfur fréttamiðill ríkisstjónarinnar.  Því fannst mér ástæða til að dreifa boðskapinn.  Og hér kemur hann, með leyfi ruv, vonandi:

Tryggingakerfið féll á prófinu

Breski hagfræðingurinn John Kay segir í viðskiptablaðinu Financial Times, að fyrirhuguð þjóðaratkvæðagreiðsla Íslendinga um Icesave geti snúið vopnunum í höndum Breta og Hollendinga. Þess vegna reyni þeir nú að ná samningum um málið. Bretar eigi að skammast sín fyrir að níðast á Íslendingum.

John Kay er einn þekktasti hagfræðingur heims og fastur pistlahöfundur í Financial Times. Í nýjasta pistli hans gagnrýnir hann evrópska innstæðutryggingakerfið harðlega, það hafið fallið á fyrsta stóra prófinu sem lagt var fyrir það. Kay segir óþolandi að veikburða bankar, eins og Kaupþing og Landsbankinn, hafi komist upp með að bjóða gráðugum innistæðueigendum vexti yfir markaðskjörum með ríkisábyrgð. Það sé lítið réttlæti fólgið í því að innistæðueigendurnir geti gert kröfu á venjulegt fólk sem var annað hvort of skynsamt til að treysta bönkunum eða skorti fjármuni til að leggja inn á þá.  

Kay segir að Bretar réttlæti hrottaskap sinn gagnvart íslenskum almenningi með sömu rökum og allir hrottar beiti; þeir geri það vegna þess að þeir geti það - eða héldu að þeir gætu það. Íslendingar séu nú komnir í betri vígstöðu því fyrirhuguð þjóðaratkvæðagreiðsla um Icesave gefi almenningi í fyrsta sinn tækifæri til að vísa frá sér ábyrgð á afglöpum banka og bankamanna. Það myndi valda straumhvörfum í Icesave málinu og því reyni Bretar og Hollendingar nú að ná samningum við Íslendinga. Við ættum að skammast okkar, segir John Kay að lokum.

 

[e-mail]